Drie maanden ziekenhuis

“Mantelzorgen, ik had het niet willen missen”

Mijn vader was net 80 geworden toen hij ziek werd. Hij mankeerde al van alles, diabetes, parkinson, slechte vaten, maar nu was hij misselijk en heel zwak. Na een paar weken werd hij opgenomen in het ziekenhuis en al snel lag hij op de IC. Hij bleek een infectie te hebben, waar ze niet direct een antwoord op hadden. Na een week IC kwam hij op de verpleegafdeling terecht.

Elke dag ging ik naar het ziekenhuis, zo rond etenstijd om hem te helpen met eten, dat vond hij prettiger dan wanneer de verpleging hem moest helpen. Hij had sowieso een hekel aan de afhankelijke positie die hij nu had. Hij werd steeds zwakker en kwam nog een keer op de IC terecht. Elke dag naar het ziekenhuis was best een zware opgave, maar ik heb er geen moment aan gedacht een keer over te slaan. Na drie maanden overleed hij. Hij is nooit meer thuis gekomen.

We hebben het er nog een keer over gehad of hij nu wel op zijn plek was in het ziekenhuis. Als hij de infectie onder de knie had gekregen had hij zeker een jaar in een verpleeghuis nodig om weer een beetje op het oude peil te komen. Dat was een soort schrikbeeld voor hem. Wat hadden we dan moeten doen? Niet naar het ziekenhuis, maar met goede liefdevolle zorg om hem heen rustig dood gaan in zijn eigen huis? Wellicht beter voor hem, maar op het moment dat je denkt dat je er met een antibioticakuur wel weer bovenop komt ga je er toch voor. Eenmaal in het ziekenhuis blijven ze doorgaan met behandelen. Ach je weet het allemaal niet van te voren. Ik ben wel blij dat ik zo vaak naar hem toe kon gaan. We hebben veel gepraat en ook nog wel gelachen. Mantelzorgen zwaar? Ja soms wel, maar ik had het niet willen missen.